Make your own free website on Tripod.com
โลโก้นะเนี่ย

阿明的記憶和日記

阿明的網站 | ก้อง's Story |
ก้อง's memories| ก๊วนนายก้อง | ก้อง's Society|
ก้อง's Family| ก้อง's Magazine| ขอบคุณครับ|


เฮียเอก


เฮียเอกกับพี่ก้อย



พี่ชายคนโต เฮียเอก
พี่ชายผู้เสียสละ ทำสิ่งต่างๆ เพื่อแม่และน้อง ๆ

รายละเอียดส่วนตัวคร่าว ๆ

ชื่อ ณฐกร วัฒนเนติกุล ชื่อเล่น เอก ขิงแคง
ส่วนสูง 172 เซนติเมตร น้ำหนัก เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

สายเลือด จะต่างอะไรกับผมล่ะ สัญชาติ ไทยชัด ๆ
ศาสนา พุทธ  สีผม ดำ สีตา ดำ สายตา ปกติ


สถานภาพ(Status) : สมรส   อาชีพ(Occupation) : ลูกจ้างเอกชน

อุปนิสัย นึกไม่ออก
ของสะสม โมเดลฮีโร่ ของเล่นแม๊ค บัตรโทรศัพท์

รายละเอียดเพิ่มเติม(More Detail)

สีที่ชอบ จะถูกจะแพงให้แดงไว้ก่อน
กีฬาที่ชอบ ไม่รู้นะ แต่สมัยแกเรียนแกเป็นนักมวยมหาวิทยาลัย ชกชนะเอาเหรียญเอาถ้วยรางวัลมาประดับเป็นว่าเล่น แล้วสมัยมัธยมก็เห็นเล่นบาสเก็ตบอลทุกเย็น

อาหารที่ชอบไม่รู้สิ แต่เห็นเฮียแกกินทุกอย่างที่ขวางหน้า
ผลไม้ที่ชอบ ไม่เคยรู้
เครื่องดื่มที่ชอบ ไม่รู้นะแต่กินเบียร์ด้วยกันบ่อย ๆ
นิตยสารที่ชอบอ่าน รู้สึกเฮียแกไม่ค่อยอ่านหนังสือ

หนังสือแนวที่ชอบอ่าน
การ์ตูนญี่ปุ่น อ่านดะ
ความสนใจพิเศษ ไม่รู้นะ
ความสามารถพิเศษ เล่นดนตรีไทย เป่าขลุ่ย ตีฆ้องวง วาดรูป งานศิลป์ต่าง ๆ



เฮียเอกที่ผมรู้จัก จำความได้เกิดมาก็เห็นหน้าเฮียแกแล้ว สมัยเด็ก ๆ ผมไม่ได้เรียกเฮียอย่างนี้หรอก ผมเรียกชื่อเลย โตขึ้นมาค่อยคิดได้ว่า เฮ้ย! เขาเป็นพี่นี่หว่า แล้วทำไมไปเรียกชื่ออย่างนั้นแล้วใช้สรรพนามอย่างกับเป็นเพื่อนกัน(อาจจะเพราะอายุห่างกันไม่มาก) พิจารณาเห็นว่าอาจจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีแก่ลูกหลาน ก็เลยเปลี่ยนมาเรียก "เฮีย" และเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวว่า "ผม" แทนมาจนถึงทุกวันนี้ ความจริงก็จำไม่ได้หรอกว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใหร่

ตอนเด็ก ๆ เฮียเอกแกมีวีรกรรมวีรเวรให้จดจำเยอะ ไม่ว่าจะเป็นการเอาก้อนหินยัดรูจมูกแล้วเอาออกไม่ได้ ต้องไปให้หมอเอาออกให้ หรือไม่ก็เล่นกันกับเฮียฦๅแล้วเฮียฦๅซัดกรรไกรบินไปปักเข้าหัวเฮียแกอย่างจัง นึกถึงทุกวันนี้ยังเสียวใส้อยู่เลย
ตอนประถมผมกับเฮียเอกค่อนข้างสนิทกันมากมาห่าง ๆ กันตอนผมย้ายโรงเรียนตอนป. 5 แล้วก็ตอนเฮียแกเรียนมัธยมเฮียแกต้องไปเรียนต่างอำเภอและไปพักอยู่กับน้าแทน ช่วงนั้นเลยห่างเหินกันโดยปริยาย กว่าจะกลับมาอีกก็ตอนม.ปลาย

กลับมาตอนนั้นก็ใช่ว่าจะกลับมาสนิทกัน กลายเป็นว่าไม่สนิทกันเข้าไปอีก ตอนนั้นค่อนข้างจะเกลียดขี้หน้าเฮียแกด้วยซ้ำไป เพราะชอบใช้กำลังกับน้องๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปเก็บกดมาจากใหน กว่าจะกลับมาสนิทกันอีกก็ตอนที่ผมเข้ากรุงเทพมาเรียนราม และพักด้วยกันกับเฮียแก แถมยังทำงานบริษัทเดียวกันแต่ต่างสาขาด้วย พักหลังยังมาทำงานสาขาเดียวกันด้วย ก็เลยกลับมาสนิทกับเฮียแกอีก เรียกได้ว่าคุยกันได้ทุกเรื่อง สัพเพเหระ เรื่องงาน เรื่องแฟน สารพัดเรื่อง

เฮียแกค่อนข้างเป็นคนที่เสียสละ ยอมสละความสบายส่วนตัว ทำงานส่งน้องชายเรียน(บางคนที่ไม่ใช่ผม) แม่อยากได้อะไรเฮียแกก็จะเอาเงินเก็บที่มีไปซื้อประเคนให้แม่หมด บอกตามตรงผมเองก็ยังไม่เข้าใจจนทุกวันนี้ว่า ทำไมเฮียแกต้องเสียสละขนาดนั้น ทำไปแล้วได้อะไร ทุกวันนี้แม้มีครอบครัวแล้ว ช่วงที่พี่น้องเดือดร้อนมาพึ่งพาเฮียแกก็ช่วย ผมยังสงสัยอยู่เลยว่านี่เฮียแกไม่คิดถึงตัวแกเองบ้างหรือไง ครอบครัวผมก็แปลกแต่ละคนเหมือนออกมาจากนิยายหลังข่าว ไม่น่ามีตัวตนจริงๆ แต่ก็มีจริง ๆ

ครอบครัว
ท่านพ่อ
แม่
เฮียเอก
เฮียฦๅ
ยัยขวัญ
ลูกพี่ลูกน้อง
พี่ติ๋ว
เฮียอาร์ม
เจ้าโต
ดุจดาว