Make your own free website on Tripod.com
โลโก้นะเนี่ย

阿明的記憶和日記

阿明的網站 | บรรณาธิก้อง | ก้อง's Story |
ก้อง's memory| ก๊วนนายก้อง | ก้อง Society|
ก้อง's Diary | ก้อง's Gallery| ก้อง's Board|
GuestBook | ก้อง's Family| นายก้องพาท่องเว็บ| ขอบคุณครับ|

ดอารี่ของ JK!(Kong's Diary) 願原力與你同在! ขอพลังจงอยู่กับท่าน

ไดอารี่เพื่อนบ้าน
ต้นกล้าไดอารี่

ไดอารี่เพื่อนบ้าน
ไดอารี่ของYamaferm

ไดอารี่เพื่อนบ้าน
เพื่อนบ้านใหม่

ไดอารี่เพื่อนบ้าน
เพื่อนบ้านไดอารี่

ไดอารี่เพื่อนบ้าน
เพื่อนบ้านไดอารี่

ไดอารี่เพื่อนบ้าน
เพื่อนบ้านไดอารี่

ไดอารี่เพื่อนบ้าน
เพื่อนบ้านไดอารี่

Mydiary
หวังกันต่อไป (13 มกราคม 2545)

วันนี้ทั้งวันหาเวลาทำเว็บไม่ได้เลย พวกน้า ๆ ยกโขยงกันมา 
ก็เลยต้องต้อนรับกันทิ้งหน้าที่มาทำงานส่วนตัวไม่ได้
พอทุกคนกลับก็ต้องมาตรวจซ่อมเครื่องคอมน้ายุทธที่ยกมา 
บังเอิญไม่มีแผ่นไดรเวอร์ก็เลยไม่ต้องเสร็จกัน
ตั้งใจไว้ว่าพรุ่งนี้จะไปยืมแผ่นจากนายหนุ่มมาหน่อย 
ไม่รู้จะมีรึเปล่า 

วันนี้ก็เช็คเมล์เพื่อน ๆ ไม่มีใครเมล์มา แต่มีเมล์คุณมุกเมล์มา 
เล่าเรื่องเตรียมตัวเอนท์ให้ฟัง ก็เลยเมล์ตอบให้กำลังใจไป 
ก็น่าจะมีข่าวดีเพราะอย่างน้อยภาษาอังกฤษเธอก็ไม่น้อยหน้าใคร 
และเลือกเอ็นท์ในสาขานี้ด้วย ไม่น่าจะมีปัญหาเพราะเป็นสิ่งที่เธอถนัด 
ดีอีกอย่างที่ดูเธอจะไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องนี้มาก 
ไม่เหมือนนักเรียนอีกหลาย ๆ คน 
ที่มองเอ็นทรานซ์เป็นเรื่องเป็นเรื่องตายของชีวิต 
เอ็นไม่ติดแล้วท้อถอย ทำตัวแพ้โลก จะเป็นจะตายให้ได้ 

แต่จะไปโทษเขาเหล่านั้นก็คงไม่ได้หรอก ต้องโทษสังคมไทย 
ที่ปลูกฝังให้คนในชาติ เป็นพวกวัตถุนิยม 
คิดแต่ว่าจะต้องเรียนสูง ๆ สถาบันดัง ๆ มีหน้ามีตา 
จบออกมาได้ทำงานเงินเดือนสูง ๆ 

พวกพ่อแม่ก็ห่วงแต่หน้าตา ชอบเอาไปคุยอวดกัน 
ว่าลูกตัวเองเรียนคณะนั้น มหาวิทยาลัยนี้ จนทำให้มันกลายเป็นค่านิยม 
ทำให้มองข้ามมหาวิทยาลัยชีวิตไป เมินคุณค่าของการเรียนรู้ชีวิตมนุษย์นอกตำรา 
การต่อสู้ปัญหาและอุปสรรคและการเผชิญชีวิต 
สิ่งเหล่านี้ไม่มีสอนในสถาบันใหน 
แต่พ่อแม่ทั้งหลายสามารถให้ลูก ๆ ได้ง่าย ๆ โดยไม่ต้องซื้อหา 
ก็กลับลืมที่จะมอบสิ่งล้ำค่าแต่ราคาไม่แพงเหล่านี้ให้กับลูกหลาน 
เมืองไทยก็คงเป็นอย่างนี้อยู่อีกนานทีเดียว 

ตกดึกมาหลังจากอ่านหนังสือ ทำงานอื่น ๆ เรียบร้อยแล้ว 
 Arirang TV และ 安徽電視台(อันฮุยเตี้ยนซรื่อไถ)
 ก็เป็นมุมพักผ่อนเล็ก ๆ อีกมุมหนึ่ง ที่พอจะมีเป็นรางวัลให้กับชีวิตบ้าง 
 จริง ๆ แล้ว พอนึกเปรียบเทียบกับทีวีเมืองไทยทีไร 
ก็รู้สึกว่าทีวีเมืองไทยคือยาพิษของสังคมจริง ๆ 
ทีวีชาติอื่นเสนอแต่เรื่องราวที่เป็นประโยชน์ 
แม้แต่ละครก็มีข้อคิดสอนใจ หรือหลักการในการดำเนินชีวิตแฝงไว้ให้เห็น 
แต่ทีวีเมืองไทยกลับมีแต่ความฝันเฟื่อง เพ้อฝัน ฟุ่มเฟือย 
สร้างค่านิยมงี่เง่าให้สังคม ก็ในเมื่อกล่อมเกลากันด้วยสื่ออย่างนี้ 
แล้วประเทศชาติจะดีขึ้นได้อย่างไร มีแต่จะดิ่งลงเหว 
ไม่รู้เหมือนกันว่า"ท่านปุ" จะทำสำเร็จรึเปล่า 
หรือว่าพอหมดสมัยหมดอำนาจไป ทุกสิ่งทุกอย่างจะหายไปกับสายลม 
แล้วเมืองไทยจะกลับมาเน่ากว่าเดิมอีก หวังว่าการจัดระเบียบสังคม 
จะกลายเป็นเหมือนการจัดเก็บ VAT ที่ตอนแรกพ่อค้าพากันบ่น 
ประชาชนสับสน สุดท้ายก็ลงตัวแล้วก็ชินไปเอง 

ในเมื่อยังต้องทนอยู่ในแผ่นดินนี้ ก็หวังเหลือเกินว่า บ้านนี้ เมืองนี้
จะพัฒนาไปในทางที่ดี คงหวังได้แค่นั้น แต่ก็ดีกว่าสิ้นหวังไม่ใช่เหรอ ?

ขอพลังที่สร้างสรรค์จงอยู่กับโลกต่อไป 

JK
<<-- ผ่านไปอีกวัน (12 มกราคม 2545) วันนี้อีกวัน (14 มกราคม 2545) -->> หน้าหลักไดอารี่ ปี 2545











เว็บคุณมุก Thaidet - นายพี นายอ๋อง เจนี่คลับ - ลุงนู้น นายเก๋าดอทคอม - นายเก๋าเพื่อนอ๋อง Blue Cafe
.เว็บน้องโหน่ง .เว็บน้องโอ๋ ซักวันพวกเขาคงกลับมา ซีเอ็ดยูเคชั่น แมคโดนัลด์ R&D Computer System